كه در كليه حالات برسم الخط فعلى برگردانده شد . 3 - ياء تنكير يا نسبت بعد از هاء مخفيه ظاهر نميگردد . مثل پارهء - استعارهء - خانهء . بطور كلى رسم الخط نسخه محفوظ گرديد ولى براى تسهيل در امر قرائت گاه به صورت اى نوشته شد : مثل سازنده‌اى . 4 - ارجاع ضمير جمع به آدات عموم « هر » و « هركس » و مخصوصا به كار بردن صيغه جمع شخص سوم درباره سلاطين . 5 - باء حرف اضافه فارسى هميشه متصل به كلمه مابعد نوشته شده است مانند : بدست - بابادى - باحسن - باتش . بطور كلى اين املاء در طبع محفوظ گرديد مگر در مواردى كه مثل كلمات بالا تسهيل در امر قرائت ايجاب ميكرد كه منفصل يعنى « به » نوشته شود مثل : به احسن - به آتش . و غيره . ؟ و همچنين است براى كلمات « بى » كه اكثرا متصل نوشته شده است . 6 - الف « است » يا « اند » حتى در مواردى كه بكلمات مختومه به حروف لازمة الانفصال از مابعد متصل باشد حذف گرديده است . مثل : بيرونست - شاهند . در ساير موارد گاه متصل و گاه منفصل نوشته شده است . املاء اصل محفوظ گرديد مگر در مواردى كه توليد اشتباه مىنمود . مثل « آچسيت » كه « آچيه است » نوشته شد . 7 - همزه بعد از الف زائد را در كلماتى مانند دائم - جائز و غيره گاه به صورت همزه و گاه به صورت ياء نوشته شده است . بطور كلى اين رسم الخط محفوظ گرديد . همچنين است در كلماتى مانند جدائى يا گوئى كه در رسم الخط فعلى با همزه نوشته مىشود نسخه اصل اغلب آنها را با ياء ( جدايى ) نوشته است . در صورتى كه امر قرائت را تسهيل ميكرد در طبع با همزه آورده شد . 8 - علامت مد كه در رسم الخط حاضر روى الف مسبوق به همزه گذارده مىشود مانند آن - آسمان و غيره گاه اثبات و گاه حذف شده است . بطور كلى املاء اصلى محفوظ گرديد مگر در مواردى كه موجب تسهيل در امر قرائت ميگرديد .